بیگانه
وه چه با خود بیگانه ام!
این بیگانگی مرا با خود به کجا خواهد برد؟
در این باغ خزان خورده ی ویران جز سموم ستم ئاا مردمیها هوایی نیست که بدان
نفسی تازه کنم.
همچو مرغی که ره پروازش را قفس تنگ جدائی مسدود کرده به نیستی محکومم.
مارال شریف پور
No comments:
Post a Comment