شکنجه زنان  در زندانهای ایران

هرگاه نام شکنجه را بر زبان می‌‌آوریم دو کلمه ی شکنجه‌گر و نوع شکنجه در ذهن تداعی می‌‌شود.و در اندیشه ی آحاد

 مردم شکنجه به عملی‌ گفته می‌‌شود که طّی آن شکنجه‌گر با انجام کارهایی که باعث آزار مجرم و نهایت تخلیه ی اطلاعاتی‌ وی می‌‌شود . 

میزان شکنجه و نحوه ی شکنجه برای متهمین بستگی به موضوع جرم و درجه ی مخالفت مجرم حین بازجویی دارد.

بسیاری بر این اندیشه هستند که دموکراسی و شکنجه با یکدیگر ارتباط مستقیم دارند و دموکراسی و بر اندازی شکنجه به

 یکدیگر مرتبطند و این در حالیست که دموکراسی در بحث حکومت اکثریت بیان می‌‌شود و نمی‌‌تواند آزادیهای فردی را تامین 

کند و دموکراسی شرط کافی‌ برای بر اندازی شکنجه نمی‌‌باشد.دموکراسی می‌‌تواند در کنار شکنجه قرار بگیرد ولیکن آنجا 

که با دین و آسمان و کتب آسمانی تلفیق می‌‌یابد باعث تشدید شکنجه می‌‌شود به عنوان مثال در زندان‌های ایران به ویژه

 زندان کهریزک و یا قزلحصار شکنجه‌گر با تکیه بر قرآن و آیاتی مانند ایات سوره ی نسا که نوشته شده بایستی‌ بر کفّ پای مجرم نعل آتشین نهاد و یا اگر دختری در زمان اعدام باکره باشد گناهان وی بخشیده می‌‌شود مزدوران جمهوری اسلامی ایران که بویی از انسانیّت نبرده اند با خواندن آیه یی به عنوان صیغه ی کوتاه مدت به وی تجاوز نموده  و  سپس او را اعدام می‌‌کنند. 

متأسفانه در تمامی زندان‌های ایران خشونت‌های سازمان نیافته به وفور مشاهده می‌‌شود.البته در بسیاری از زندان‌های 

جهان شکنجه‌های وحشتناکی دیده میشود مانند زندان گواتمالا.

در زندان‌های ایران شکنجه‌های جنسی‌ فراوانی از طرف مقامات زندان‌های جمهوری اسلامی ایران علیه زنانی که در 

بازداشت به سر می‌‌برند تعیین شده است و طّی سه‌ دهه ی اخیر خشونت‌های جنسی‌ علیه زنان ابزار مهم و کار آمد دولتی در قوه ی قضائیّه ی ایران شده است.متأسفانه همین پدیده ی تلخ تجاوز جنسی‌ به دختران باکره در زندان‌ها از فرامین موسس و رهبر جمهوری اسلامی آیات الله خمینی تعریف شده و به کار می‌‌رود و با توجیهات مذهبی‌ و اعتقادی بر روی این جنایت خود سرپوش می‌‌گذارند.

یکی‌ دیگر از شکنجه ی جنسی‌ زندانیان زن سیاسی در زندانهای ایران در حقیقت بد زبانی‌ و تنزل شخصیت آنان به منظور 

کمرنگ شدن سیاسی بودن این زنان است.و راهکار دیگر این شکنجه گران تهدید زنان به تجاوز جنسی‌ بوده است.بسیاری 

از زنان زندانی بیان کردند که شکنجه گران روی بخش‌های مختلف بدن آنها به  خصوص باسن و کمر می‌‌نشستند و با وارد کردن ضربات شلاق آنان را بازجویی می‌‌کرده اند و یا در زندان قزلحصار مسئولین زندان در حالی‌ که زنان را وادار می‌‌کردند که یا چهار دست و پاا راه روند و یه به دیوار به حالت ایستاده بچسبند و با وارد کردن لگد وسط پای آنان آنها را وادار به سخن می‌‌کنند که این نوع شکنجه در بسیاری موارد باعث ایجاد خونریزی‌های شدید میان بانوان زندانی شده است.

شکنجه‌های جسمی‌ که شامل کتک زدن،تازیانه زدن و یا تجاوز جنسی‌ به مادران زندانی در حضور فرزندانشان که خود 

لطمات روانی‌ جبران ناپذیری هم برای فرزند داشته و هم برای مادر زندانی.

در حقیقت زندانبان با انجام تجاوز جنسی‌ به  سه هدف خود می‌‌رسد:

۱.شکستن و تخریب روحیه ی زنان از نظر روانی‌.

۲.ایجاد ضربات و بیماریهای جسمی‌ مختلف.

۳.ارضا میل حیوانی‌ خودشان.

یکی‌ دیگر از شکنجه‌های جسمی‌ رایج در زندان زنان قطع کامل اعضای بدن زنان به ویژه قطع سینه‌های زنان است.

در پایان تنها راه‌کار کنونی و عملی‌ برای کاهش شکنجه در زندان‌های ایران وجود گروه‌های مدنی فعال در این زمینه و 

سازماندهی انجمن‌های خاص در جامعه ی مدنی فعلی ایران را می‌‌توان در نظر گرفت.

پاینده ایران

محیا محقق